هُو اللّه

ای خداوند بيمانند کودکی بينوا را پناه باش و بيچارهء پر گناه را آمرزنده و مهربان  ای پروردگار هر چند گياه تباهيم ولی از گلستان توئيم و نهال بی شکوفه و  برگيم ولی از بوستان تو پس اين گياه را به رشحات سحاب عنايت پرورش ده و اين نهال پژمرده را به نسيم بهار روحانی حرکت و طراوت بخش بيدار کن هشيار کن بزرگوار کن حيات ابديّه بخش و در ملکوتت پايدار کن .     ع ع

الابهی

ای خدای مهربان  اين نو گل گلستان محبّتت را از شبنم عنايت تر و تازه بفرما و اين تازه نهال بوستان هدايت را به تربيت باغبان احديّت پرورش ده و اين شاخ سبز را در گلشن الطاف مزيّن به شکوفه و برگ کن و اين دردانهء معرفت را در آغوش صدف رحمت بپرور  ای خداوند هر مستمندی را توانگر نما و هر دردمندی را درمان بخش هر فقيری را به گنج روان دلالت کن و هر اسيری را از زنجير قيود آزادی بخش توئی توانا و بينا و آگاه و شنوا تأييد احسان نما .      ع ع

هُو اللّه

ای خدا طفل معصومم در پناه خود حفظ نما عنايتی کن و رحمتی بفرما تربيت نما به نعمت بپرور قابليّتی بخش تا ملکوتی گردم ربّانی شوم روحانی شوم نورانی گردم توئی مقتدر و توانا و مهربان .   عبد البهاء عبّاس

هُو اللّه

ای بديع الألطاف لطفی بديع نما و لطافت ربيع بخشا ما نهالانيم به دست مرحمتت کِشته و با آب و گل مودّتت سرشته محتاج جوی عطای توئيم و شايان ابر سخای تو  اين کشت اميد را به خود مگذار و از باران عنايت دريغ مدار از سحاب جودت ببار تا نهال وجود ببار آيد و دلبر مقصود در کنار .  عبد البهاء عبّاس

هُو اللّه

َبِّی رَبِّی کودکم خردسال از پستان عنايت شير ده و در آغوش محبّتت پرورش بخش و در دبستان هدايت تعليم فرما و در ظلّ عنايتت تربيت کن از تاريکی برهان شمع روشن کن و از پژمردگی نجات داده گل گلشن فرما بنده آستان کن و خلق و خوی راستان بخش موهبت عالم انسانی کن و تاجی از حيات ابديّه بر سر نه توئی مقتدر و توانا و توئی شنونده و بينا .       ع ع

هُو اللّه

ای پاک يزدان اين نهالان جويبار هدايت را از باران ابر عنايت تر و تازه فرما و به نسيم رياض احديّت اهتزازی بخش و به حرارت شمس حقيقت جانی تازه عطا نما تا نشو و نما نمايند و روز به روز ترقّی کنند و شکفته گردند و پر بار و برگ شوند  ای پروردگار جمله را هوشيار کن و قوّت و اقتدار بخش و مظاهر تأييد و توفيق فرما که در نهايت برازندگی در بين خلق محشور شوند توئی مقتدر و توانا .      ع ع